george_geutjes

Kunstenaars stellen zich, net als filosofen, zelden tevreden met hetgeen zij vanuit alledaagse observaties als realiteit ervaren. Zij zijn op zoek naar een dieper gewortelde identiteit; de binnenkant der dingen. Kunstwerken kunnen in dit verband gezien worden als registraties van een onderzoeksproces, waartoe de kunstenaar wordt aangezet van uitzijn verlangen ooit het perfecte beeld te scheppen; dat wat elke waarheid overbodig maakt.

Ook voor George Nicolaas G.M. Geutjes is de schilderkunst naast andere disciplines, het middel om de waarden van het leven na te vorsen en hieraan beeldend vorm te geven.

Geutjes zelf omschrijft dit proces als een cirkelbeweging rondom een aantal essentiële thema's die in mijn leven betekenis hebben. Basisbegrippen als TIJD - RUIMTE - RELIGIE en in relatie hiermee zijn eigen identiteit

fungeren als telkens terugkerende steunpunten in zijn onderzoek. Uit tijdprojecten als het schaakspel van ijs (1979) en de projecten qui'ta non movere (1987) en non

toccata (1990) blijkt zijn neiging abstracte begrippen als tijd en ruimte binnen de grenzen van de beeldende kunst te definiëren. Bron: www.laranagorda.nl

George Nicolaas Geutjes

à la Recherche

de Romantisme Nouveau

< La diseuse de bonne aventure

‘Tenslotte verhaalde hij over zijn treinreis met een stuk hout, dat als trofee in de hal hing. Met veel moeite had hij de lokettist overtuigd hem dan maar een kinderkaartje te verkopen. Met naast zich het stuk hout zat hij de hele dag in de trein, aangestaard door medereizigers. De conducteur moest het kaartje knippen, terwijl hij een warm gesprek voerde met zijn stuk hout.
Als doorgewinterde forens denk ik hier nog vaak aan. Onze kunstenaars zijn het zout in de Almeerse pap en klei.’

Uit het geheugen van Almere

citaat Ivo van Stokkum

De Zucht. George Nicolaas.Geutjes. 2008

‘Hoeveel tijd gaat er niet verloren met getreuzel of met ‘tot niets kunnen komen’. De tijd dringt en steeds weer stuit ik op de tijdsorde die bepalend is voor de feitelijkheid of ik het haal of niet. En juist dit spel van versnellen en inhalen, van vroeger of later, doet mij de zelfstandigheid ten opzichte van de fysieke tijd beseffen.’ George Nicolaas Geutjes, 1980.

Behoort bij de reeks Viatica in bijenwas omstreeks die tijd.

VIATICUM 7 is onderdeel van de expositie bij kunstplek Afterdaan2.

L’Histoire ce répète

.....maar altijd net even iets anders. Kondigt een nieuwe ROMANTIEK zich aan? De calvinistische/socialistische kippenneukers, hun tijd is voorbij. De liberale katholieken herrijzen en geven het leven een nieuwe impuls, schudden de donkere (protestantse) doemdenkers van zich af! HOERA. Wordt het een Engelse, midden 19e eeuw of een Duitse, einde 19e eeuw. Vorm van romantiek of toch een eigentijdse? In een eerste tussenbalans geeft deze kleine tentoonstelling inzicht in de stand van zaken op dit moment. Reminiscensies uit verdwenen tijden en sporen van hetgeen komen gaat.

Kalmére, George Nicolaas Geutjes.